pijl

‘Havertz is van absolute buitencategorie’

Naast Peter Bosz, Hendrie Krüzen en Daley Sinkgraven werkt er nog een Nederlander bij Bayer Leverkusen: Terry Peters. De 33-jarige Doetinchemmer is sinds januari performance coach bij ‘Die Werkself’. We belden hem op en spraken over de manier van werken bij Leverkusen, de Duitse voetbalbeleving en Kai Havertz.

 bananenflanke Terry Peters1

Door Martijn Visscher, 31 augustus 2019.

Terry, laten we beginnen met de loting voor de Champions League. Juventus, Atlético Madrid en Lokomotiv Moskou.
‘Schitterend om tegen zulke ploegen te mogen spelen. Een enorme uitdaging ook. Toen ik een jaar of tien geleden mijn baan bij NOC*NSF verruilde voor een functie in de voetballerij had ik een aantal dromen. Eén daarvan was om een keer bij een club op Champions League-niveau te werken. En dat is nu realiteit geworden. Echt gaaf.’

Je bent performance coach bij Bayer Leverkusen. Kan je aangeven wat die functie ongeveer inhoudt?
‘Ik zorg er samen met collega’s voor dat de spelers conditioneel optimaal worden voorbereid om de aanvallende speelwijze van Bosz te kunnen beheersen. De tijd is voorbij dat conditietraining alleen maar draait om pezen, botten, spieren, hart en longen. Je hersenen zijn ook een belangrijke factor. In onze speelwijze wordt er in kleine ruimtes op de helft van de tegenstander gespeeld. Je hebt minder tijd om beslissingen te nemen. Bosz zegt ook niet voor niets dat hij van intelligente voetballers houdt. Frisheid is dus net zo belangrijk als fitheid. Je moet zowel fysiek als mentaal voldoende uitgerust zijn om tijdens een wedstrijd maximaal resultaat te kunnen leveren. Daarom hebben we een andere manier van trainen geïntroduceerd.’

En hoe gaat dat in zijn werk?
‘Tijdens een aantal trainingen moeten spelers tot het gaatje gaan. De absolute bodem moet worden bereikt. Daaromheen zorgen we voor rustmomenten. In Duitsland was dat ongewoon. Kleine partijtjes en ook andere vormen worden bij andere clubs meestal op een lagere intensiteit afgewerkt. Er wordt ook meer getraind. Wij doen het anders. Wij eisen op bepaalde momenten 100% en schroeven op andere dagen de intensiteit terug naar 50/60%. Dan is er ook ruimte voor de spelers om zich op andere vlakken te ontwikkelen, zoals analyse. De concentratie ligt dan hoger.’

Ik heb in mijn carrière tot nu toe met drie spelers van de buitencategorie gewerkt. Bij Vitesse met Bertrand Traoré, bij Heerenveen met Martin Ödegaard en nu bij Leverkusen met Havertz.

Minder trainen, maar met meer intensiteit. Dat was wel even een cultuuromslag.
‘Tijdens ons trainingskamp in Oostenrijk hebben we in zeven dagen zes keer getraind. Vooral de buitenwacht keek daar een beetje raar tegenaan. Het is ook breed uitgemeten in de pers. Maar als je de eerste bekerwedstrijd en de eerste twee competitiewedstrijden wint, dan is het geen thema meer. Al besef ik echt wel dat bij mindere resultaten de discussie weer zal oplaaien. Zo opportuun is de voetballerij. Wij wijken in ieder geval niet af van onze lijn. Leverkusen is momenteel zelfs het team dat de meeste kilometers en meeste sprints maakt in de Bundesliga, al is het doel wel om in een wedstrijd uiteindelijk minder te lopen. Omdat dat het bewijs zou zijn dat de kwaliteit nog meer omhoog is gegaan.’

Was het moeilijk om iedereen bij Leverkusen te overtuigen van jullie werkwijze?
‘Nee, totaal niet. Duitsers zijn hiërarchisch ingesteld en houden van een duidelijke structuur. We hebben onze werkwijze uitgebreid uitgelegd en zijn vervolgens aan de slag gegaan. Op een gegeven moment gaat iedereen je volgen, omdat ze zien dat het aanslaat. In Nederland is er te allen tijde discussie en moet alles na een eerste teleurstelling bij wijze van spreken meteen omgegooid worden. Twijfel leidt weliswaar tot wetenschap, maar het moet niet op incidenten zijn gebaseerd.’

bananenflanke Leverkusen

Het stadion van Bayer Leverkusen, met zicht op de Nordkurve. © Bananenflanke.nl

Dit is na Al-Shabab uit de Verenigde Arabische Emiraten je tweede buitenlandse avontuur. Ditmaal in een topcompetitie.
‘Ik heb dankzij Bosz, met wie ik bij Vitesse heb samengewerkt, de kans gekregen om bij Bayer Leverkusen aan de slag te gaan. Toen hij eind vorig jaar belde om mij te polsen, was het voor mij een absolute no-brainer. De Bundesliga is een competitie die mij altijd erg heeft aangesproken. En ik vond het een uitdaging om Bosz te helpen iets recht te zetten na zijn ontslag bij Borussia Dortmund. Door een geweldige geste van mijn toenmalige werkgever sc Heerenveen, in het bijzonder Luuc Eisinga en Gerry Hamstra, heb ik de stap mogen maken. En het bevalt uitstekend.’

Wat vind je van de beleving van het voetbal in Duitsland?
‘Sprekend voorbeeld. In de eerste ronde van de beker speelden we in en tegen Aachen, dat op het vierde niveau speelt. In Nederland heb je dan zoiets van: hoe groot gaat het verschil worden? Maar zo werkt het in Duitsland niet. We speelden voor een uitverkocht stadion, met ruim 30.000 luidruchtige toeschouwers. Tegen een tot op het bot gemotiveerde tegenstander. Je moet elke week echt vol aan de bak, anders kom je van een koude kermis thuis.’

‘Dat heb je ook wel gezien in de eerste competitiewedstrijd tegen Paderborn. Zo gemakkelijk ging dat niet. Elke week spelen we in volle stadions, met een geweldige sfeer. Ik geniet daarvan. Afgelopen seizoen verloren we wat ongelukkig in Dortmund, maar op bepaalde momenten kregen we hun fans even stil. Daar zitten ruim 80.000 mensen. Met die indrukwekkende ‘Gelbe Wand’ achter het doel. Tijdens wedstrijden krijg ik soms echt kippenvel. Het is hier prachtig.’

Je werkt bij Leverkusen elke dag met topspelers. Hoe goed is Kai Havertz nu eigenlijk?
‘Ik heb in mijn carrière tot nu toe met drie spelers van de buitencategorie gewerkt. Bij Vitesse met Bertrand Traoré, bij Heerenveen met Martin Ödegaard en nu bij Leverkusen met Havertz. Hij is van de absolute buitencategorie. Kai is bij Leverkusen de allersnelste, de vaardigste en de intelligentste. Een speler die alles heeft. Elke teamgenoot weet: als ik de bal bij hem inlever, dan gebeurt er iets goeds mee. Kai gaat zonder twijfel de absolute top halen.’

Hoe gaan Havertz en zijn ploeggenoten met het vak van profvoetballer om?
‘Hoe jong ze hier soms ook zijn, spelers komen met een missie in hun hoofd naar de club. Ze willen zo goed mogelijk worden. Daar hebben ze alles voor over. De intensiteit is enorm hoog, ook tijdens besprekingen. Spelers beseffen hier meer dan in Nederland dat je niet zomaar even goed wordt. Het gaat om de mate waarin je offers wil brengen voor je ultieme doel. De mate waarin je wil afzien. In Nederland had ik soms het idee dat voetbal onderdeel was van een lifestyle van een speler. Dat het niet voor de volle 100% op nummer één stond. In Duitsland is lifestyle onderdeel van voetbal.’

Is de voetballerij een tak van sport waarin je nog lang wil werken?
‘Momenteel heb ik het enorm naar mijn zin bij Bayer Leverkusen en doe ik datgene wat ik leuk vind. Maar het is niet zo dat ik de rest van m’n leven per se in het voetbal actief wil blijven. Voor hetzelfde geld verkoop ik over twee jaar hotdogs. Als ik denk dat het ondernemen met een hotdogkraam mij gelukkig gaat maken, dan spring ik het diepe in. Ik heb een open mind en dat is nodig om avontuurlijk te zijn. Als mijn boodschap in de voetballerij niet meer aankomt, dan is het klaar. Ik ben veel te gepassioneerd om op halve kracht door te gaan.’

Maar voorlopig zit je prima in Leverkusen. Je hebt een contract tot de zomer van 2020. De club wil verlengen met Bosz. En dus ook met jou?
‘Peter, Hendrie en ik zijn hier als team gekomen. Als Peter zou gaan verlengen, dan ziet het er voor ons ook goed uit. Het klikt gewoon met de mensen. We zijn echt in een warm bad terechtgekomen. Leverkusen is een fijne club om voor te werken. Van mij mag dit avontuur nog wel even blijven duren.’

Volg ons op Twitter en Instagram!