pijl

Rotterdammer in Dresden: 'Ze noemen me hier El Capitano'

Patrick Witvliet verhuisde zo’n tien jaar geleden naar Oost-Duitsland. Voor de liefde van zijn leven. Als amateurvoetballer maakte hij vooral naam bij FC Dresden, ook dit seizoen nog. De geboren Rotterdammer zit vol met anekdotes. ‘Voor een belangrijke wedstrijd werd er porno opgezet in de kleedkamer. We gingen vervolgens als de brandweer.’

 bananenflanke Witvliet FC Dresden2

Door Martijn Visscher, 5 januari 2022.

De 36-jarige Witvliet heeft net boodschappen gedaan in de supermarkt als we hem telefonisch spreken. ‘Ik heb het ongelooflijk druk momenteel. Zelfs tijdens de feestdagen moest ik af en toe aan het werk. Wat ik doe? Ik ben manager bij een Duitse online drukkerij en ben verantwoordelijk voor de Nederlandse markt. Een mooie, afwisselende baan. Meestal pendel ik tussen mijn woonplaats Chemnitz en Dresden, waar het hoofdkantoor is gevestigd.’

In Chemnitz woont hij met zijn Duitse vrouw en twee kinderen, een zoontje en een dochtertje. ‘Ik heb mijn vrouw leren kennen op het Spaanse eiland Fuerteventura, waar we elkaar troffen vanwege onze studie Hotelmanagement. We waren stapelverliefd. Na een korte periode in Rotterdam kreeg mijn vrouw heimwee naar Duitsland en haar familie. Toen zijn we met z’n tweeën die kant opgegaan. Daar hebben we inmiddels een prachtig gezinnetje gesticht.’

Ik stond met Portugezen, Turken, Marokkanen, Afghanen en een Duitser op het veld en de ene na de andere rode kaart werd gepakt.

Op de Canarische Eilanden herontdekt Witvliet zijn liefde voor het voetbal. ‘Ik heb daar met veelal Mexicanen op erbarmelijke veldjes gespeeld. Na tien minuten waren mijn zwakke enkels al vijf keer naar de kloten. Maar het was geweldig joh. In Nederland heb ik in de jeugd van BVV Barendrecht gevoetbald en in Rotterdam nog een jaartje bij Zuiderpark, naast Ahoy. Toen we naar Duitsland vertrokken, leek het mij mooi om ook daar tegen een balletje te gaan trappen.’

Witvliet begint als verdediger bij FC International Dresden, in zijn toenmalige woonplaats. ‘Dat was een bont gezelschap bij elkaar. Ik stond met Portugezen, Turken, Marokkanen, Afghanen en een Duitser op het veld en de ene na de andere rode kaart werd gepakt. Het ging helemaal nergens over. Elke zondag was het weer een verrassing wie mijn teamgenoten waren, want vaak waren de spelerspassen niet voor elkaar.’

Club met ambities
Enkele Portugezen zijn dan al vertrokken naar het in 2013 opgerichte FC Dresden als Witvliet wordt benaderd. ‘Die club bestond net en had ambities. Ik had een band opgebouwd met die Portugezen, onder wie een keeper van 1,67 meter. Daar heb je niet zoveel aan bij hoge ballen, maar hij had fenomenale reflexen in huis.’ En blijkbaar een goede babbel. ‘Ik heb mij toen over laten halen en daar heb ik geen moment spijt van gekregen.’

FC Dresden, met naast Portugezen en een Nederlander nog meer nationaliteiten, moet op het allerlaagste niveau in de krochten van het amateurvoetbal starten. ‘Niveau bierbuik’, herinnert Witvliet zich. ‘We speelden op gravel, kunstgras en af en toe op een normaal veld. Daar werden dan de lijnen getrokken door iemand die al vijf biertjes achter de kiezen had. We maakten al snel naam en promoveerden drie keer op rij. Ik heb in die tijd de gekste dingen meegemaakt.’

bananenflanke Witvliet FC Dresden1
Witvliet in het shirt van FC Dresden.

Hij noemt een wedstrijd tegen Wacker Leuben. ‘Een club met veel rechts georiënteerde gasten. We moesten daar op zondagochtend voetballen en om 7.45 uur stonden er al 200 van die fanatiekelingen langs de lijn. Bij ons stond een Afrikaanse jongen in de spits. Mooie gozer met longen als een paard. Toen hij geblesseerd op de grond lag, speelden die gasten gewoon door. Ik was aanvoerder en heb er toen wat van gezegd. Dan krijg je vanaf de kant als team de verschrikkelijkste dingen naar je hoofd geslingerd. Achteraf hadden we natuurlijk van het veld moeten stappen.’

In blessuretijd weet Wacker Leuben vervolgens de 1-1 gelijkmaker op het bord te zetten, al is het een doelpunt met een behoorlijk luchtje. ‘Ik was laatste man en hun spits stond misschien wel 20 meter buitenspel. Die gast krijgt de bal, ik sprint als een gek terug, ga het duel aan en via mij wordt het een corner. Althans, dat dacht ik. De scheidsrechter wees echter naar de stip. Dan weet je, hier klopt iets niet.’

Tijdens de bespreking werd het plots donker in de kleedkamer. Voor die belangrijke wedstrijd werd er ineens vijf minuten porno opgezet. Om ons te motiveren.

Witvliet is intussen al jarenlang aanvoerder bij FC Dresden. ‘Het is ongelooflijk, maar ik word elk seizoen opnieuw democratisch gekozen. Die band heb ik eigenlijk nooit gewild. Ben ook geen geboren Käpitan. Ze noemen me hier El Capitano. Ach, ergens is het ook wel weer leuk als ze je zo waarderen. Ik ben wel iemand die altijd wil winnen, ook op het huidige achtste niveau. In mijn laatste wedstrijd voor de coronapauze kreeg ik twee keer geel binnen acht minuten. Niet zo slim natuurlijk.’

De Sparkassenpokal in 2018, waarin alle amateurclubs uit Dresden een gooi doen naar bekerwinst, noemt Witvliet als hoogtepunt. ‘We bereikten de finale, die we uiteindelijk voor zo’n 1000 toeschouwers met 1-0 verloren van het favoriete TSV Rotation Dresden. In de halve finale speelden we tegen Post SV Dresden, dat ook op een hoger niveau actief was. Tijdens de bespreking werd het plots donker in de kleedkamer. Voor die belangrijke wedstrijd werd er ineens vijf minuten porno opgezet. Om ons te motiveren. We gingen vervolgens als de brandweer en wonnen na penalty’s.’

bananenflanke Witvliet FC Dresden
FC Dresden na de verloren finale. Witvliet staat op de achterste rij, vijfde van rechts.

Zijn definitieve afscheid bij FC Dresden nadert. De kans is groot dat Witvliet na het huidige seizoen stopt. Na een jaartje bij IFA Chemnitz in zijn woonplaats keerde hij toch weer terug. ‘Want ze verloren elke zondag met dikke cijfers en dat deed pijn. FC Dresden is een prachtige vereniging. Multicultureel, familiair en open voor iedereen. Ik heb er vrienden voor het leven gemaakt. Als het wat warmer wordt, mogen we hopelijk weer even de wei in. Dan kan ik op een goede manier afsluiten, al blijft de deur altijd op een kier staan.’

Rotterdamse trots
Witvliet blijft sowieso wel actief, want hij maakt al deel uit van het 35+team van IFA Chemnitz. In de Oost-Duitse stad is hij helemaal gesetteld. ‘Voorgoed denk ik.’ En hoewel hij al geruime tijd weg is uit Nederland, verloochent hij zijn afkomst niet. ‘Eén ding nemen ze mij nooit af en dat is mijn nationaliteit. Ik heb het uitstekend naar mijn zin hier, maar ik hoef geen Duits paspoort. Toch een beetje die Rotterdamse trots denk ik.’