pijl

Derbyheld Tedesco: ‘Ik ben nog steeds fan van Schalke 04’

De benoeming van Domenico Tedesco als opvolger van Schalke-coach Markus Weinzierl kwam in 2017 aardig uit de lucht vallen. De toen 31-jarige Duits-Italiaan had zestien wedstrijden ervaring als hoofdcoach bij Erzgebirge Aue, maar op het hoogste niveau was hij nooit eerder actief. Toch zou Tedesco cruciaal blijken in het bereiken van de tweede plaats in de Bundesliga dat jaar en stond hij eigenhandig aan de wieg van de grootste comeback in de Revierderby aller tijden.

 bananenflanke Tedesco
Domenico Tedesco. © Orange Pictures

Door Remy Kock, 7 november 2020.

Niemand had de dag voor de 151ste Revierderby kunnen voorspellen welk spektakel zich in het Signal Iduna Park zou voordoen. Schalke 04 ging op bezoek in het hol van de leeuw, op bezoek bij aartsrivaal Borussia Dortmund. ‘Als je ook maar een grammetje geïnteresseerd bent in Duits voetbal dan weet je dat dit de zwaarst beladen derby in Duitsland is’, vertelt Tedesco. ‘In de afsluitende training stonden er bijna 3.000 man langs de kant. Bij een training! Dat vond ik echt fenomenaal. Je merkt gewoon dat de stad Gelsenkirchen nog net niet in vuur en vlam staat voor de wedstrijd.’

De volgende middag stond om 15.30 uur de wedstrijd op de planning. Een afgeladen Dortmund-stadion, ruim 80.000 joelende fans, en een ongekende druk op de schouders van Tedesco. Zijn allereerste Revierderby. ‘Ik moet toegeven, ik voelde de verantwoordelijkheid wel hoor’, zegt hij. ‘Voor mensen die uit Gelsenkirchen komen, is het niet zomaar een voetbalclub, het is een religie. Eén die ze voor hun hele leven belijden, en dan moeten ze tegen de aartsvijand. Het boeit ze niet of Schalke met 2-0 voor of achter staat, de liefde is onvoorwaardelijk. Blau und Weiss, ein Leben lang.'

bananenflanke Revierderby 3

Des te groter was de schok voor de fans toen ze hun Schalke na een half uur met 4-0 achter zagen staan. Die Königsblauen werden overrompeld door de slagkracht van Dortmund, vielen in een tijdsbestek van dertien minuten volledig uit elkaar. Het tot dusver zo sterke Schalke-verzet werd uitgerekend door de aartsrivaal zonder enige moeite gebroken. ‘Ik werd gek, helemaal gek’, herinnert Tedesco zich. ‘Maar ik voelde me vooral heel erg rot. Niet alleen voor de spelers, die ontzettend goed hadden getraind in de aanloop naar de wedstrijd en Dortmund maar al te graag over de knie wilden leggen, maar vooral ook voor de fans. Alsof je je familie teleurstelt, snap je.’

In ogenschijnlijke paniek wisselde Tedesco Franco di Santo en Weston McKennie voor respectievelijk de jonge Marokkaan Amine Harit en de licht geblesseerde Leon Goretzka. ‘Het was gewaagd om dat al in de 33ste minuut te doen, maar er moest gewoon iéts gebeuren. We hadden een impuls nodig.’ Met nog een uur op de klok leek de impuls echter niet meer te komen. Schalke speelde lusteloos, zonder motivatie, het verzet was gebroken. ‘We hadden geen hoop meer’, geeft de voormalig Schalke-coach toe. ‘De jongens, de fans, ikzelf, we zaten er allemaal doorheen.’

Doodse stilte
Tedesco herinnert zich de wandeling naar de kleedkamers nog goed. Doodse stilte heerste in de catacomben van het Signal Iduna Park. ‘Er heerste echt een grafstemming’, vertelt hij. ‘Niemand zei ook maar één woord, alsof ze het helemaal hadden opgegeven.’ Tedesco moest iets doen, dat was hij aan zijn stand verplicht. Schalke mocht hoe dan ook niet zonder strijd onderuit gaan in Dortmund. ‘Ik ben toen gehurkt in het midden van de kleedkamer gaan zitten. Ik heb niet geschreeuwd, ik heb geen peper in de thee gedaan, maar ik heb daar gehurkt gezeten. ‘Jullie verdienen dit niet jongens’, zei ik tegen ze. ‘Jullie zijn een verdomd goed team, dat weten jullie zelf ook.’

Een kwartier lang deed Tedesco waar hij zo goed in was: het nóg dichter bij elkaar brengen van zijn team, het kunnen overbrengen van de befaamde Schalke-kampfgeist. Die overtuigingskracht, het vuur in zijn donkere, Italiaanse ogen, dat zorgde voor de ommekeer. De woorden kwamen aan bij de spelers, ze popelden ineens weer om aan de tweede helft te beginnen. ‘Ik wilde geen enkele angst meer zien bij ze.’

Dat de woorden van Tedesco effect hadden, werd bij het eerste fluitsignaal direct duidelijk. Niet alleen werd het middenveld na een tactische omzetting nu gedomineerd door de tandem Leon Goretzka-Max Meyer op zes, maar duels werden opeens gewonnen en er was – dankzij  de ingewisselde Harit – opeens sprake van flair op de flanken. Uitgerekend die ‘paniekwissels’ lieten Schalke weer bloeien. ‘De jongens waren ineens sneller, sterker, ze wilden vechten’, vertelt Tedesco trots. ‘Ineens waren we er weer.’

Met die gedachte legde Schalke in het laatste halfuur een tactische masterclass op de mat. Niet alleen qua voetbal, maar ook qua mentale kracht. Nu was het Dortmund dat overrompeld werd, dat continu geforceerd werd om te verdedigen. En de aanhouder zou winnen: spits Guido Burgstaller kopte een bal over de verdedigingslinies achter Dortmund-keeper Roman Weidenfeller en vier minuten later bediende linksbuiten Yevhen Konoplyanka Harit op maat bij de tweede paal: 4-2. ‘Toen begon het opeens te borrelen’, gaat Tedesco verder. ‘Ik stond langs de kant als een wilde met mijn armen te wapperen. Ik denk dat iedereen het op dat moment begon te voelen. We zouden deze wedstrijd omdraaien, op welke manier dan ook.’

De mentale kracht van Schalke – gecombineerd met een uitvak dat niet stil te krijgen was – had ook duidelijk effect op Dortmund, dat nu wanhopig beslissingen leek te nemen. Zo pakte Dortmund-aanvalsleider Pierre-Emerick Aubameyang rood en bracht coach Peter Bosz Gonzalo Castro in een poging om te stabiliseren, maar zonder enig effect. Schalke rook bloed bij de uit het veld geslagen tegenstander en het was Daniel Caligiuri die de aansluitingstreffer à la Arjen Robben in de 86ste minuut binnen werkte.

Met zeven minuten verlenging en een volledig ingegraven Dortmund was het uitgerekend Naldo die de comeback in de 94ste minuut completeerde. De bijna twee meter lange verdediger, die een jaar eerder als afgeschreven speler uit Wolfsburg werd gehaald, kopte uit een corner raak en sleepte het zwaarst bevochten punt in de clubgeschiedenis uit het vuur voor Schalke: 4-4. Het uitvak ontplofte, Schalke had het onmogelijke gepresteerd en ‘won’ in Dortmund. ‘We renden met z’n allen het veld op’, herinnert Tedesco zich. ‘Allemaal richting het uitvak natuurlijk.’

Explosie
Bijna drie jaar na dato is Tedesco nog steeds niet in staat om zijn gevoelens te omschrijven. ‘Het is gewoon nog steeds onmogelijk om onder woorden te brengen hoe ik me toen voelde’, zegt hij. ‘Het was echt een explosie aan emoties. Ik was zo trots op de jongens, die gezichten zal ik nooit vergeten.’

Net zoals hij de fans niet zal vergeten. ‘Misschien zijn de fans die in het uitvak zaten mij nog wel het meest bijgebleven’, vertelt hij. ‘Het geluid dat uit dat uitvak kwam, ongelooflijk. Schreeuwende mensen, huilende mensen. De emotionele rollercoaster gold niet alleen voor ons, maar ook voor hen. Zij beleefden deze reis mét ons, en dat je ze dan zo kunt belonen, daar krijg ik nog steeds kippenvel van.’

Diezelfde fans bezochten Tedesco naderhand op het terrein van Schalke 04. ‘Na de wedstrijd heb ik op mijn kantoor nog even de tijd genomen om de wedstrijd te analyseren. En er moest de volgende dag ook gewoon getraind worden, en dat moest ik nog allemaal voorbereiden’, vertelt hij lachend. ‘Op een gegeven moment hoorde ik mensen mijn naam schreeuwen, bleken het fans te zijn die ook in Dortmund waren geweest. Ze hebben waarschijnlijk de lichten op mijn kantoor zien branden.’

Wraps
Of het zijn Italiaanse gastvrijheid was durft hij niet te zeggen, maar instinctief liep de coach naar de keuken. ‘Ik dacht bij mezelf dat zij vast ook een lange dag achter de rug hadden en honger zouden hebben, dus ik heb wraps gehaald en heb wat met ze gegeten. Ik denk dat dat misschien wel mijn dierbaarste herinnering aan die dag was, naast de kopbal van Naldo natuurlijk. Het horen van hun verhalen over de club vond ik erg mooi. Ergens was het ook erg emotioneel, want zij delen hun levensverhalen met je. Zij zijn hun hele leven fan van de club, en ik ben ‘maar’ een trainer. Dat was heel erg tof.’

Dat Schalke 04 een plekje in het hart van Tedesco heeft veroverd, mag geen geheim heten. De huidige hoofdcoach van Spartak Moskou denkt nog graag terug aan zijn tijd in Gelsenkirchen. ‘Ik ben nog steeds fan’, geeft hij ruiterlijk toe. ‘Ik denk dat ik met recht kan zeggen dat ik trots ben dat ik ooit deel uit heb mogen maken van de club, van die familie.’